در طبیعت انواع مولکولهای شکر یافت میشوند، که بترتیب تعداد گلکوز که سادهترین نوع شکر است، نامهای مۆنو، دی یا پولی ساکارید بخود میگیرند، که در اصطلاح عامیانه همان یک قندی، دو قندی یا چند قندی از آنها نام برده میشود. یکی از انواع این قندها به خانوادهی چند قندی مشهور است سلولوز میباشد، که دارای ساختمانی محکمتر از شکر معمولی میباشد. سلولوز در الیاف و ساقهی گیاهان یافت میشود، و در دستگاه گوارش انسان تقریبا غیرقابل هضم میباشد. اما اگر در آب گرم و یا در اثر حرارت بالا پخته شوند، احتمال هضم آنها نیز بالا میرود. در هر حال کاغذ جنسش از سلولوز ساخته میشود، بهمین دلیل نیز غیر قابل هضم است، منتهی با افزوده شدن برخی مواد شیمیایی در اثر تماس با آب ساختمان مولکولی آن هم از هم میپاشد. در هر صورت منظور از این توضیح این است، که من اخیرآ متوجه نوع کاغذی شدهام که حتی بعد از خوردن نیز خواص خود را نه تنها حفظ میکنند، بلکه از خطوطی که بروی آن هم چاپ شده است بنحو احسن حفاظت میکند. شاید از شنیدن این ادعا تعجب کنید، امتحان سخت نیست.
متن برنامهی کمیتهی همکاری و متن تصویب شدهی کنگره 10 و 11 مارس 2007 را نگاه کنید، در متن برنامه تنها 29 کلمه و یک حرف تغییر کرده، ناگفته نماند جای 2 پاراگراف نیز عوض شده است. و این در حالیکه بر اساس گزارش موثق از کنگرهچیان حدود 70 تا 85 نفر ظرف 2 شبانه روز بر سر و کلهی این برنامه کوفتهاند بغیر از تغییر بالا چیزی حاصل نشده است. این نشانهی معجزه اگر نباشد، حتما بدلیل سخت جانی کاغذ بد جنس است.
واقعآ بایستی به شرکت کنندگان کنگره تبریک و دست مریزاد گفت که توانستهاند ظرف این مدت کوتاه اینهمه تغییر در برنامهی پیشنهادی بوجود بیاورند. از طرف دیگر بایستی به کمیتهی همکاری تبریک گفت، بخاطر آنکه توانستهاند بجای همهی دلگاسیونهای کنگره فکر کنند، و حتی بدانند که آنها چه میخواهند، و تمام تفکرات آنها را در برنامه چنان بگنجانند که 70 تا 80 نفر متوجه اشتباهی در آن نشوند. این همه دقت و قدرت در تشخیص افکار دیگران مرا یاد ریبوزوم میاندازد، که پروتئین مهمی در داخل سلول جانداران زنده است. این پروتئین وظیفهاش ترجمه یا کپی چیزی حدود 3 میلیارد ژن بر روی نوار RNA برای ساختن پروتئین مشابهای میباشد. این پروتئین اگر در ترجمه یا شمارش خود اشتباهی بکند، باعث بوجود آمدن پروتئین دیگری بشود حتمان سبب بروز سرطان میشود اگر بموقع سلولهای دفاعی کلکش را نکنند. کنگرهی مذبور هم براستی شاهکار کردهاند چون بدون کمترین اشتباهی متن را ترجمه و کپی کردهاند. شما تصور کنید 70 تا 80 نفر آدم از کشورهای مختلف جمع بشوند، کارت حضور در کنگره بر گردنشان بیاویزند، و خواب از خود حرام کنند، و 2 روز تمام روی یک برنامه دو و نیم صفحهای بحث کنند، در آن اشکالی نبینند، واقعآ شاهکار نیست. آیا این عین همان دمکراسی نیست، که رهبر بجای شما فکر میکند، دیگر شما زحمت نکشید؟ درک این مسئله برای مردم عادی بسیار سخت است، و حتی برای مردم روشنفکر، تنها با استفاده از خواص طبیعی گیاهان و دیگران جانداران قابل توصیف است. جل الخالق، به صبر جمیل شرکت کنندگان، و به درایت تهیهکنندهگان برنامه بایستی درود فرستاد. براستی دستتان درد نکند، چون واقعا تا بحال هیچ جای دنیا اینچنین کنگرهی موفقی برگزار نشده است، که همهی فرستادگان قبل از اینکه از آمدن یا نیامدنشان خبری باشد، و حتی اسم و رسم آنها را بدانید، بتوانید افکارشان حدس بزنید و در برنامهی پیشنهادی چنان بگنجانید که فقط نیاز با جابجا کردن 2 پاراگراف آنهم نه بجای بسیار دورتری از مکان اولیهشان بلکه بقول خودما یه ههنگاو بالاتر باشد.
یک حرف قابل اشاره همان حرف آخر الفباء یعنی حرف ی میباشد، که در متن پیشنهادی غیبش زده، اما کنگرهچیان مچش را گرفتهاند و به ماتحت کلمهی دولت در پاراگراف زیر "هویت ملی" چسباندهاند، و کلمهی دولت به دولتی تبدیل شدهاست. بقیهی 29 کلمه هم دیگر در بندهای خواستهای جنبش جابجا شدهاند که زیاد هم نبایست جای نگرانی باشند، یعنی نمیشود از آنها بعنوان ضعف در دستگاه فتوکپی کنگره یاد نمود، آدم بایستی کمی هم انصاف داشته باشد کنگره یعنی اینکه هیئتهات بیایند، 2 روز از سروکول هم بالا بروند، و برای متنی که قبلا از غیب رسیده دست بالا و پایین ببرند و سپس راهی خانهی خود بشوند.
در متن برنامه هم آمده است که مبداء مبارزات سیاسی یارسان با این برنامه شروع میشود، و تا قبل از این اختراع و ابداع اصلا یارسانیها از کلمهی سیاست هم بیخبر بودهاند. بعد از آنکه همه دست بالابردند، بدون آنکه متن را بفهمند، بند رای اکثریت میاورد، و مخالف با آن هم مخالف مال آخه محسوب میشود. در اعلام موجودیت هم به مردم مژده بدهند دیگر نگران نباشند، چون این در برنامه آمده است که این مردم نباید نگران تاریخ مبارزات خود باشند.
بلاخره کنگره در جوی دمکراتیک پایان میابد، و اعضای کنگره بعدا اگر خواستند میتوانند عضو بشوند. درست قبل از سوت آخر هم موج تبریک و تهنیت بر سایتهای اینترنتی فرود میاید، گویا این احزاب میدانستهاند که برنامهی این جنبش همان است که پیشنهاد شده، و از غیب هم تصویب شده، و کنگره فقط یک مراسم فرمالیته برای زدن مهر تایید بر برنامهی کذایی است.
